benda
sagnorð
1
þágufall
gefa bendingu eða merki með hendinni eða fingri
hún benti honum að sitja kyrrum
hann bendir út um gluggann
2
þágufall
benda <henni> á <þetta>
beina athygli hennar að þessu
hún benti mér á hvað þetta var heimskulegt
áhugasömum er bent á að skrá sig sem fyrst
ég get bent þér á góðan rafvirkja
3
<þetta> bendir til <lögbrots>
þetta gefur vísbendingu um ...
ekkert bendir til þess að hann sé sekur
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
bendi
benti
2.p.
bendir
bentir
3.p.
bendir
benti
Nútíð
Þátíð
1.p.
bendum
bentum
2.p.
bendið
bentuð
3.p.
benda
bentu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
bendi
benti
2.p.
bendir
bentir
3.p.
bendi
benti
Nútíð
Þátíð
1.p.
bendum
bentum
2.p.
bendið
bentuð
3.p.
bendi
bentu
Nh.
benda
Sagnb.
bent
Lh. nt.
bendandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
bend
bentu
bendið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bendirðu
bentirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
bendiði
bentuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
bendirðu
bentirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
bendiði
bentuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
bentur
bent
bent
Þf.
bentan
benta
bent
Þgf.
bentum
bentri
bentu
Ef.
bents
bentrar
bents
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
bentir
bentar
bent
Þf.
benta
bentar
bent
Þgf.
bentum
bentum
bentum
Ef.
bentra
bentra
bentra