Yrða

eftirláta

sagnorð eftir-láta þágufall/þolfall
skilja (e-ð) eftir (handa e-m)
ég eftirlæt henni að útskýra þetta
þau eftirlétu dóttur sinni stórt hús
→ sjá: eftirlátinn lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eftirlæt
eftirlét
önnur persóna
eftirlætur
eftirlést
þriðja persóna
eftirlætur
eftirlét
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eftirláti
eftirléti
önnur persóna
eftirlátir
eftirlétir
þriðja persóna
eftirláti
eftirléti
nafnháttur
eftirláta
sagnbót
eftirlátið
lýsingarháttur nútíðar
eftirlátandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
eftirlát
eftirláttu
eftirlátið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eftirlæturðu
eftirléstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eftirlátirðu
eftirlétirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
eftirlátinn
eftirlátin
eftirlátið
þolfall
eftirlátinn
eftirlátna
eftirlátið
þágufall
eftirlátnum
eftirlátinni
eftirlátnu
eignarfall
eftirlátins
eftirlátinnar
eftirlátins