ÞEKJA
sagnorð
pres. þek; pret. þakði and þakti; subj. þekði; part. þakiðr, þaktr, þakinn: [A. S. þeccan; Engl. theck and thatch; Scot. thack; Germ. decken, dach; O. H. G. dechan; Dan. tække]:—to thatch; skjöldum er salr þakiðr, Gm. 9; þar er þakiðr kryplingr, Fms. v. 160; þekja sundit með skipum, Nj. 273; gulli þakðan sal, Vsp. 63; hann reið a brúna, hón er þökt lýsi-gulli, Edda 38; allt annat, þá er ísum þakt, Sks. 43 new Ed.; þakt reyr eðr hálmi, Fms. vi. 153; þakit gull-spöngum, Ver. 27.
2. [þak. baug-þak], taka fullan baug ok þakðan, en eigi þveiti, Grág. ii. 177.