ÞREF
nafnorðhvorugkyn
n. a kind of upper floor where corn is stored (see þrefi); stofunni með kofum ok þrefinu sem þar er viðr fast, austasta búðinni undir stofunni, D. N. iv. 520; þrefit yfir forstofunni, i. 275, v. 342, vi. 84.
2. in the metaph. phrase, koma á þref, to come on the floor, to come in; kemr nú á þref um draumana þegar er lengir nóttina, when the night grew long, the (dismal) dreams came again, Gísl. 44.
II. mod. a wrangle, dispute; mál-þref.