áfelli
nafnorðhvorugkyná-felli
n. a hardship, shock, calamity; þat á. (spell) hafði legit á því fólki, at hver kona fæddi dauðan frumburð sinn er hon ól, Mar. 656; afskaplig á., Stj. 90 (also of a spell); þreynging ok á., 121; með hversu miklu á. (injustice) Sigurðr konungr vildi heimta þetta mál af honum, Hkr. iii. 257; standa undir á., to be wider great lordship, Fms. iv. 146, vi. 147; með miklu á. (of insanity), vii. 150; þeir vóru sex vetr í þessu á., viz. in bondage, x. 225; hvert á. jarl hafði veitt honum, what penalties the earl bad laid upon him, Orkn. 284, Fms. iv. 310.
β. damnation, condemnation, = áfall; nú vil ek at þú snúir eigi svá skjótt málinu til áfellis honum, Band. 4.
COMPD: áfellisdómr.