BIÐ
nafnorðhvorugkyn
n. pl. [A. S. bid], a biding, waiting, delay; skömm bið, Al. 118: patience, mikit megu biðin (a proverb), 119, 623. 60; vera góðr í biðum, to be patient and forbearing, Bs. i. 141; liggja á bið (biðum?), to bide the events, Fms. x. 407: in mod. usage fem. sing., lífið manns hart fram hleypr, hefir það enga bið, Hallgr.