BJÚGR
lýsingarorð
adj. bowed, hooked, crooked, bent; fætr lágu bjúgir við lendar, Hom. 114; með bjúgum þornum, Sks. 419; hann var b. á baki, he sat bent or bowed (from age) on horseback, Fs. 183; b. í vexti, Eg. 710; með bjúgum hring, Sks. 198, Rb. 344, Band. 9: metaph., hvárt er yðr þykir bjúgt eðr beint (MS. brátt), whether it seems to you crooked or straight, i. e. whether you like it or not, Fms. viii, 436: cp. boginn, baugr, etc.