DAUFR
lýsingarorð
adj. [Gr. τύφλος; Goth. daubs = πεπωρωμένος. Mark viii. 17; A. S. deâf; Engl. deaf; Germ. taub; Swed. dof; Dan. dov]:—deaf, 623. 57, Luke vii. 22: allit. phrase, daufr ok dumbi. deaf and dumb, Stj. 207; dumbi sá er ekki mælir, d. sá er ekki heyrir, K. Á. 56; blindr eðr d., Gþl. 504, Hom. 120.
2. metaph., Bs. i. 728.
β. (mod.) without savour, = daufligr.