FEYKJAsagnorðt, [fjúka], to blow, drive away, with dat., Ps. i. 4, Rd. 272: absol., Fas. ii. 238: metaph., feykja at e-m, to rush at one, Al. 40; hann feykir (rushes) inn í húsit sem kólfi skyti, Fms. vii. 342.