FLAUG
nafnorðkvenkyn
f. [fljúga], flying, flight, Sks. 114 B; fugla f., 655 B. 3; fugl á flaug (mod. fugl á flugi), Sks. 81; þessi f., Hem. 40; hefja flaug, Hom. 142: metaph., Am. 23, Sks. 423 B: the phrase, vera á för ok flaugum, to be unsteady and fluttering, Nj. 196.
II. [Dan. flöj], a vane, Bs. i. 422, ii. 50, Edda (Gl.); hence flaugar-skegg, n. the edge or tail of the vane.