Yrða

FLEYGJA

sagnorð
fleygði, [fliúga, flaug], to let fly,’ throw, with dat., Fms. ii. 17, v. 223, xi. 72, Ld. 166, Bs. ii. 87, Rm. 32 (where read fleini): absol., Vsp. 28, Fms. vi. 137; fleygja af hendi, 623. 31.
β. impers., mönnum ok fénaði fleygði (were thrown) til jarðar, Ann. 1339.