GÍNA
sagnorð
pret. gein, pl. ginu; pres. gín (Edda 101); sup. ginit; in old poems a weak pret. gínði also occurs, Arnór, Orkn. 90; pl. gíndu, Geisli 29, Fms. iii. 4 (in a verse); [A. S. gînan; Engl. to yawn; Germ. gähnen; Gr. χαίνω]:—to gape, yawn, esp. of wild beasts; gínandi úlfr, Hm. 84; hann brá líndúk um hödduna ok gein yfir, Fms. i. 36: of wounds, en er gína tóku sár hans, Bjarn. 10; gína við agni, to snap at the bait, Hým. 22; gína við flugu, to snap at a fly; þóttisk Sigmundr nú yfir flugu ginit hafa, Ísl. ii. 25; Miðgorðs-ormr gein yfir oxa-höfuðit, Edda 36; vide fluga.