HÖRMUNG
nafnorðkvenkyn
f. [harmr], grief, affliction, Fms. vi. 94, Str. 24, 453, Fas. iii. 303; hörmungar tala, lamentation, Fms. iv. 165; hörmungar orð, H. E. i. 255; hörmungar víg, Fs. 8; freq. in mod. usage, N. T. = θλιψις, esp. in plur., Mark xiii. 19, Acts vii. 10: in sing. with the notion of indignation, það er hörmung að vita til þess.