HERMASK
sagnorð
d, dep. [harmr], to wax wroth, be annoyed; henni hermdisk við líkaminn ok blótaði honum, Hom. 150.
II. n. part. hermt; e-m verðr h. við e-t, to wax angry with a thing; bóndi sprettr þá upp ok verðr hermt við, Ísl. ii. 175; honum görði mjök hermt við þessu, it annoyed him much, Grett. 23 new Ed., Þiðr. 115, 355; for the mod. phrase,—e-m verðr hverft (hermt) við e-ð, to be startled, mér varð hverft víð, of sudden emotion (fright or the like),—see hverfr.