HJÖRÐ
nafnorðkvenkyn
f., gen. hjarðar, dat. hjörðu, pl. hjarðir, [Ulf. hairda = αγέλη, ποίμνη; A. S. heord; Engl. herd; O. H. G. herta; Germ. heerde; Swed.-Dan. hjord]:—a herd, flock, Hm. 20, 70, Hým. 17 (of oxen), Gþl. 400, Fms. vii. 54, N. G. L. i. 146, Fb. i. 151, Þorf. Karl. 376; gæta hjarðar, to tend flocks, Stj. 460, 462, passim: eccl., Guðs h., Hom. 85, Mar., Post.
COMPDS: hjarðarhundr, hjarðarsveinn, hjarðartröð, Hjarðar-holt, Hjarðar-dalr, Hjarðar-nes, Landn.