HNÚÐR
nafnorðkarlkyn
m. [akin to hnyðja; Ulf. hnuþo = σκόλοψ], a knob, ball; borgarmenn veltu á þá steinum ok hnúðum, Róm. 277; ‘saxa et sudes’ of Sallust, B. J. ch. 57: staf-hnúðr, a knob at the end of a stick, a hump, whence hnúðr-bakaðr, adj. hump-backed.