HOLLR
lýsingarorð
adj. [hollari, hollastr; Ulf. hulþs, Luke xviii. 13; A. S. hold; O. H. G. and Germ. hold; Dan.-Swed. huld]:—of kings and chiefs, gracious; hull regin, Ls. 4; hollar vettir, Og. 10, Lex. Poët. passim; holl frændsemi, Eb. 116; vingaðr ok hollr e-m, Fs. 123; of subjects and followers, faithful, loyal; þú ert hollari Agli en Eireki konungi, Eb. 424; e-m hollost, Al. 71; sé Guð hollr þeim er heldr griðum, Grág. ii. 166, in the oath formula, where opp. to gramr; vera e-m h. ok trúr, Bs. i. 817, Lex. Poët. passim; vin-h., vil-h., favouring one.
II. of things, wholesome; heil ok holl ráð, 4. 11; hafa skal holl ráð hvaðan sem þau koma, a saying, = fas est et ab hoste doceri; holl forsjá, Fms. vi. 343; holl hirting, Al. 129; sjálfs hönd er hollost, a saying, Hkr. ii. 259.
2. so in medic. sense, þat er ekki hollt; ó-hollr, unwholesome.