KJARR
nafnorðhvorugkyn
n., pl. kjörr; [Dan. kjær; Ivar Aasen kjerr and kjorr]:—copsewood, brushwood; kjörr ok skóga, Rm. 43; smávíði ok kjörr, Eg. 580; ok stingr niðr í jörðina undir eitt kjarr, Þiðr. 68; hann lét liðit fara í kjörr nokkur, Fms. viii. 79; þá er þeir riðu um kjörr nokkur, Orkn. 80; ok reið ek þér þar knút á kjarrinu, Hkr. iii. 265, Fms. vii. 123; fram um kjörrin, viii. 414; hrís-k., q. v.