LÆTI
nafnorðhvorugkyn
n. pl., in dat. látum, [Dan. lader, cp. lát], manner, also including sound; læti er tvennt, læti heitir rödd, læti heitir æði, Edda 110. Vsp. 18; engi þau læti, hljóð eða raddir, Skálda 172; hón kveðr við svá hátt ok öskurliga at slík læti þóttisk konungrinn eigi heyrt hafa, Fb. ii. 26; við askranleg læti, Al. 142; honum þótti íllt at heyra læti þeirra, their wailings, Fms. iv. 369; bæði handa læti ok fóta, Sks. 116; lit ok læti, Skv. 1. 39.