LEIÐR
lýsingarorð
adj., leið, leitt, [A. S. lâð], loathed, disliked; at öllum sér þú at leiðari, Fas. i. 333; at leið sé laun ef þægi, Hm. 37, leið erumk fjöll, Edda (in a verse); andstyggr ok leiðr, Hom. 102; mér eru allir staf-karlar leiðir, Fms. i. 70; e-m er e-t leitt, to dislike, Ld. 44; mér er leitt at segja þik afhendan, Fs. 34: allit., ljúfr ok leiðr, beloved and loathed, Hm. 38; hann segir Sveini þá ljúft ok leitt sem farit hafði, Orkn. 284, Fms. viii. 48, N. G. L. i. 50, 51, Js. 76; see ljúfr.
2. medic., mér er leitt, to feel unwell.