NÆRA
sagnorð
ð, [akin to Ulf. nisan and nasjan = σώζεσθαι, σώζειν; A. S. genesan; Germ. genesen; as also Germ. nahren, changing s into r]:—to nourish, nurse; ok næra svá sína unga, Sks. 48; næra sín híbýli, 326 B; engi gneisti lífsins má næra mik eðr lífga, Fms. x. 368; synir né nærendr, nourishers, H. E. i. 505:—to nurse, refresh, þeir þógu ok nærðu líkamina, Stj. 237; svá nærir önd mína hunang-fljótandi mál ór munni þínum, Eluc. 55; heldr at næra en slökkva, Sturl. ii. 15.
II. reflex. to take slight food, so as just to keep body and soul together:—to be refreshed, of a sick or faint person, nærðisk hón svá sem frá leið, Fms. vi. 353; hón dreypir víni á varrir þeim ok nærðusk þeir skjótt, Fas. iii. 571.