næma
sagnorð
d, [nema, námu], to bereave, deprive; næma e-n e-u, fimtán menn fjörvi næmda’k, to bereave of life, ii. 272 (in a verse); næma aldri, id.; fjörvi næmdu, they took his life, ( i. 173): in the phrase, þat var næmt, it is heard, reported, vii. 232 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Hlt.Háleygja-tal. (A. II.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)