RÓT1
nafnorðkvenkyn
f., pl. rætr (rœtr), [a word common to all Teut, languages, cp.also Lat. rādix]:—a root; hvers hann af rót um renn, Hm. 139; rót af grasi, Pr. 471; íllr ávöxtr af íllri rót, Fms. ii. 48: metaph., vera rót (cause) undir e-u, Sturl. ii. 72; koma af rótum e-s, id., Fms. ix. 254; rót ok upphaf, Fb. iii. 245; af hverjum rótum þetta hefði risit, 308; af rót vándra manna, Bs. 11. 93.
2. the lower part of a tree; rót kerlingar … hann tvíhendi oxina til rótarinnar, Grett. 151: a root of a tree used in witchcraft, of an enchanted thing, engi maðr skal hafa í húsi sinn staf eðr stalla, vit eða blót, eðr rót, eða þat er til heiðins siðar veit, N. G. L. i. 383, 389, cp. Grett. l. c.
3. mathem. a root (square, cubic), MS. 544. 154, passim.
COMPDS: rótardráttr, rótartré, rótaklumba.