REIÐI
nafnorðkvenkyn
f., prop. vreiði, which form is preserved in the allit. phrase, vín, val-, (v)reiði, Akv. 2, and ruæiði in N. G. L. i. 352; [Engl. wrath; Swed.-Dan. vrede]:—wrath, anger, Edda 110; mark reiði sinnar, Fms. vii. 195; biðja af sér reiði, Ó. H. 169; reiðin lítr eigi hit sanna, Fbr. 85 new Ed.; æði eðr reiði, Fms. i. 15; fær honum þat mikillar áhyggju ok reiði, Nj. 172; ógurliga reiði, Sks. 227; reiði-þoka, Hom. 19; skal sá í brottu verða ok hafa þó reiði mína, my displeasure, Nj. 68, and passim.
COMPDS: reiðihugr, reiðilauss, reiðiliga, reiðiligr, reiðimál, reiðisproti, reiðisvipr, reiðiverk, reiðiyrði, reiðiþokki.