SAUÐR
nafnorðkarlkyn
m., gen. sauðar, dat. sauð, pl. sauðir; the gen. sauðs, Barl. 47, 101, is unusual; [Ulf. sauþs or sauds = θυσία or sacrifice, which is thus shewn to be the original sense; sjóða and seyðir are kindred words; Ivar Aasen sau or saud, ‘sauden er daud’]:—a sheep; sauði eða búfé, Grág. i. 148, 414, ii. 306, Js. 78, Stj. 171, Grett. 134, 137, Fs. 25, 71, Nj. 26, Bs. i. 315, 646, 647; henda skjarra sauði, 330; svín hans gengu á Svínanesi, en sauðir á Hjarðarnesi, Landn. 124: sing. collect., reka saudinn í réttir, Sti. 171; þat þótti honum útal hve margr sauðr þar var í dalnum, Grett. 136; hrút eðr hafra … þótt sá sauðrinn verði dauðr, Grág. ii. 310: eccl., Clem. 58, Fms. x. 318, cp. John x. 1–16.
2. in mod. usage, a wether.
COMPDS: sauðabeit, sauðadunr, sauðaferð, sauðaflokkr, sauðagangr, sauðageymsla, sauðargæra, sauðahirðir, sauðahús, sauðahústún, sauðahvarf, sauðarhöfuð, sauðarjarmr, sauðakjöt, sauðaklippari, sauðakví, sauðakvöð, sauðaleit, sauðamaðr, sauðamjólk, sauðarekstr, sauðarétt, sauðarreyfi, sauðaslitr, sauðasveinn, sauðatað, sauðataka, auðarull, sauðaþjófnaðr, sauðaþjófr.