SEKKR
nafnorðkarlkyn
m., gen. sekkjar, Stj. 214; pl. sekkar; but mod. sekkir, also Stj. 214, Nj. 134, l. 2 from bottom: [a word common to all Indo-Germanic languages]:—a sack, bag; s. er ílát, Skálda 168; þeir höfðu með sér sekka, Blas. 45; but acc. sekki, Stj. 217; í sekkunum, 215; sekkjar munnr, 214; þeir báru milli sín sekk, Ó. H. 135; sekkr manns heitir byrðr þær er einn fetill er í, N. G. L. i. 349.
2. a package, trunk, in a merchant ship; gefa alin af sekk hverjum, Sturl. i. 222; þeir tóku sekka nokkura ór búlkanum … fóru nú aðrir sekkar á hann ofan þeir er léttari vóru … sekkir tveir lágu þar hjá búlkanum, Nj. 134: hence sekkja-gjald, n. a ‘trunk-tax,’ a tax payable to the king of Norway by Icel. ships; this tax is first mentioned in deeds of the 14th century, N. G. L. iii. 180, 215–218 (deeds of 1360 and 1383), D. N. ii. 514.