SKULD
nafnorðkvenkyn
f. [skulu; A. S. scyld; Germ. schuld; Dan. skyld]:—a debt, due; gjalda skuld, N. G. L. i. 52, Nj. 182; skuldir allar ok landaura gjald, Fms. x. 410; kaupa í skuld, to buy on trust, Hrafn. 4; ganga í skuld við e-n um e-t, Dipl. iv. 7; ganga í skuld fyrir e-n, to be bail for another; hann gékk í skuld fyrir Kálf ok gaf fé fyrir landit, Bs. i. 507.
2. in the oldest law skuld means a kind of serfdom or bondage in payment of debt, like that of an ‘obaeratus’ or nexus in the Roman law; engi má konu svá taka í skuld nema hafi frænda ráð við, N. G. L. i. 36; nú ef maðr selr skuldar-mann mansali, nema hann hlaupi ór skuld, id.; engi maðr á at seljask arfsali frá ómögum sínum, þeim er hann á at ganga í skuld fyrir, Grág. i. 205; ef hann a eigi fé til þá skal hann ganga í skuld fyrir móður sína, 232; kost á maðr hvárt sem hann vill at ganga í skuld fyrir börn sin eðr selja þau ella, 234.
II. the name of one of the three works, Vsp., Edda, Gg.