SNOR

nafnorðkvenkyn

or snör, f. [A. S. snoru; O. H. G. snuor; Germ. schnur; Lat. nurus]:—a daughter-in-law; snor heitir sonar-kván, Edda 109; snor né dóttir, Gh. 18 (Bugge); snr, Rm. 23 (Bugge), Edda ii. 491; frá Noemi ok snorum hennar tveim … hvártveggi snr hennar, … snr sína Orpham, … af þinni snr, Stj. 420, 421, 426.