Yrða

SUÐR

nafnorðhvorugkyn
n., gen. suðrs; older form sunnr; in poets sunnr gunnar, sunnr runna, Hkr. i. (in a verse); sunnr runnu, Vellekla: [A. S. suð; Engl. south; Germ. süd; Dan. syd]:—the south; af suðri, Fb. ii. 481; í suðri, Rb. 92; til suðrs, Sks. 163; í suðr, passim; land-suðr, south-east; út-suðr, south-west.
II. as adv.; ríða suðr, Nj. 4; suðr til Hallands, Dýflinnar, Danmerkr, Jótlands, Fms. i. 26, Eg. 157, Orkn. 256; suðr um lönd, Bs. i. 744; fara suðr, to pass southwards, Eg. 53: esp. of pilgrims to Rome or Palestine, Nj. 268, Gísl. 73.
2. with motion; hann dvaldisk suðr í landi, Fms. i. 96; suðr í Sogni, Ó. H. 26; suðr frá, southwards, Nj. 118; þeir áttu suðr (in the south) Engey, 22; suðr (in the south, i. e. in southern Iceland), Þorkell máni, Bs. i. 4, 31, l. 4.
II. compar. sunnar, more to the south, Fms. vi. 379, Rb. 472; sunnar meir, Sks. 213.
2. superl. sunnarst, Rb. (1812) 18; sunnast í zodiaco, 732. 4, Rb. 478.