SVEÐJA
sagnorð
pres. sveðr; pret. svaddi, [svað], to slide, glance off, as a sword from a bone; sverðit sveðr af stálhörðum hjálmi, Al. 40; svaddi sverðit allt ofan á kinnar-kjálkann, Sturl. iii. 186 C; sverðit beit ekki þegar beinsins kenndi, ok svaddi ofan í knés-bótina, Dropl. 24; hlífðu hellur þær, ok svöddu lögin af honum, Fs. 66; kom í helluna ok svaddi (thus to be emended, sneiddi Ed.) af henni svá hart, at hann féll eptir laginu, Vápn. 5.