afrækja
sagnorðaf-rækja
t and ð, to neglect, contemn, H. E. i. 257; reflex, afrækjast, in the same signification,
α. with dat, a. lögunum, to break, neglect the law, Al 4.
β. with acc. (now always so), a. sitt höfuðrnerki, Karl. 189.
γ. uncert. dat. or acc., a. Guðs hlýðni, Edda (pref.) 144, Stj. 241.
δ. with at and a following infin., Gþl. 183; konungar afræktust at sitja at Uppsölum, left off, Hkr. ii. 97.
ε. absol., Fms. vii. 221, 188, Gþl. 506.