afruninafnorðkarlkynaf-runia, m. [runi2, renna], deviation; metaph. sin, trespasses; umbót ok iðran afruna (gen.), 125. 174; iðrun fyrir görva afruna (acc. pl.), id.; tárfelling er hann hefir fyrir afruna þá, er verða í þessa heims lífi, id. 184.β. injury, offence, D. N. iii. 367 (Fr.)Skammstafanir og tilvitnanirm.karlkyn (e. masculine)metaph.metaphorical, metaphorically.gen.eignarfall (e. genitive)acc.þolfall (e. accusative)pl.fleirtala (e. plural)D. N.Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)