fullnaðr
nafnorðkarlkyn
m., gen. ar, fulfilment, Stj. 523, Fms. ii. 150: the law phrase, halda til fullnaðar, to stand on one’s full right, Grág. i. 109; hafa fullnað ór máli, to carry out one’s full claim, in a suit, Finnb. 284; með fullnaði, completely, H. E. ii. 75.
COMPDS: fullnaðarborgan, fullnaðarvitni.