hæla 1
sagnorð
sjá einnig hæla 2 sagnorð
Merkingar
(hœla), d, [hól], to praise, flatter, with dat., Eb. 164; hrósa ok hæla e-u, Karl. 438: to glory, boast, hann hældi, at Haraldr hefði hefnt Gamla, Fms. i. 48; eigi má ek af því hæla, Lv. 10, passim.
- II.
reflex. to boast, vaunt; hælumk minnst í máli, Fms. viii. (in a verse): hælask e-u, to glory in a thing, 85, Karl. 412, Fagrsk. 93, Nj. 204, 237: hælask um e-t, to brag about, 54, Grág. ii. 145, Karl. 372, Valla L. 212: hælask af e-u, to boast of, 655 xx. 8: absol., Grág. ii. 145, Thom. 84: hælask við e-n, to boast over one, Grett. 128, Fms. vi. 399.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dat.
- þágufall (e. dative)
- reflex.
- reflexive.
- absol.
- absolute, absolutely.
Tilvitnuð rit
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Valla L.
- Valla Ljóts saga. (D. II.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)