hlít
nafnorðkvenkyn
f. (hlíta, Fms. viii. 91, v. l., Hkr. i. 199), [Dan. lid], sufficiency, full warranty, security; nú skal ek sjálfr halda vörð, hefði þat fyrr þótt nokkur hlít, Fms. viii. 91; ek mun hafa landráð meðan, ok vættir mik þat sé nokkur hlít slíka stund, xi. 22; bar hann sik at nokkurri hlit (tolerably well) meðan vér ruddum skipit, iv. 261, Hkr. i. 199; þann er biskupi þykki full hlít, K. Þ. K. 18 (1853); hlít var at því lítil, of small matter, Dropl. (in a verse).
β. adverb. phrases; til hlítar, tolerably, pretty well; árferð var þá til nokkurrar hlítar, Fms. i. 86, vii. 237, Fær. 257, Ó. H. 116; til góðrar hlítar, pretty good, 110, Eg. 590; at goðri hlít, very well indeed, Fms. iv. 250; hlítar vel, well enough, Fas. ii. 268; hlítar fagr, passably fair, Mirm.; skip skipat til hlítar, a ship well manned, Fms. i. 196: in mod. usage, til hlítar, adv. sufficiently, thoroughly, freq.