kvitta2
sagnorð
að, [a word; Fr. quitter, from late quietare], to acquit, of a debt, due; Gyrðr kvittaði Hall þar um, 72; hanu kvittaði Orm af sögðu jarðar-verði, i. 11; hefir þú kvittað fyrir mig,
Skammstafanir og tilvitnanir
- for.foreign.
- Lat.Latin.
- esp.especially.
- Vm.Vilkins-máldagi. (J. I.)
- Dipl.Diplomatarium. (J. I.)
- Pass.Passiu-Sálmar.