slökva
óflokkað
originally a strong verb, of which there remains only the slokinn; in all other parts weak, slökvi, slökði or slökti, slökt; in terms usually spelt and sounded with double k (slökkvi), but less correctly; thus slecþi, slökði, 625. 70; slökþ, x. 389; slækva, 135; but slökkva, i. 435, l. 34; and slecqua, 625. 70: a strong slökkr has, strangely enough, been restored in language instead of slökkvir, which is always found in the vellums and old writers: [ slukke; slake]:—to slake, extinguish, of fire; ganga frá sloknum eldi, 377; ok var nú allr (the fire) kaldr orðinn ok slokinn, cold and slaked, xi. 35; Reginn slökkvir nú ljósin öll, i. 12 (slökkr from a paper ): jafn-skjótt sem þat er slökkt, 123; þótti mér slökt hit sætasta ljós augna minna, 187; svá sem vatn slökvir eldinn, 655 xi. 4; hón slökvir svá hans synd sem vatn slökvir eld, 76; tekr sefvisk, kastar í ljósit ok slökvir þat, 29; s. þrysvar eldinn, 7; þeir fengu eigi fyrr slökt, viii. 341; báru konur sýru í eldinn ok slöktu niðr fyrir þeim, 199: , ætt öll farin ok slökð, extinct, dead, x. 389.
2. to slake, quench, of thirst; slökvir hann þorsta í munni hafðr, 544. 39; s. andar þorsta, ; slökva hungr sinn, 35, i. 435; hann slœktti (sic) þar nú þorsta sinn, 198.
Skammstafanir og tilvitnanir
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- mod.modern.
- i. e.id est.
- MS.manuscript, manuscripts.
- pres.nútíð (e. present)
- indic.framsöguháttur (e. indicative)
- Dan.Danish.
- cp.compare.
- Engl.English.
- esp.especially.
- Ed.edition, editions, edited.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)
- Hb.Hauks-bók. (H. IV.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)