slökvirnafnorðkarlkynm. a slaker, one who extinguishes, Barl. 175, Lex. Poët.: in compds, slökkvi-tól, -vél, fire-engines.Skammstafanir og tilvitnanirm.karlkyn (e. masculine)Barl.Barlaams saga. (F. III.)Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.