yðvarr
nafnorðhvorugkyn
possess. , from yður, yðvart, yðvars, yðvarrar, yðvars; yðrum, yðvarri, yðru; yðvarn, yðra, yðvart; yörir, yðrar, yður; yðvarra; yðrum; yðra, yðrar, yður: the v is often dropped, thus, yðarr, yðarn, yðars, yðart: in speech and partly in writing an yðar has been substituted: [ ïzwar = ο υμων; eower; your; yourn; euer; jer]:—your; konungr yðarr … yðarr kraptr, x. 17; yðarri brautferð, 289; yðarra manna, 61; til þakka yðvarra. 63; höfðingja yðvars, 8; konungum yðrum, id.; yðvarr vegr, 423; fund yðvarn, 424; yður för, 90; yður tign, x. 367; yðvarri tign, vi. 72, x. 234; yðars ríkdóms, id.; yðvart ríki, með yðrum styrk, i. 87; eyrindi yðart, x. 218; konung yðarn, 11; yðarn Kristinndóm, 33; þræli yðrum, 623. 30; skipti yður, 424; yður salkynni,
2. hverr yðarr, who of you? ix. 330; tvá hesta skal hafa hverr yðarr, 32.3. þá kallaði einn maðr, hví róa djöllar yðrir fyrir oss í alla nótt, ye devils ( þinn), ix. 50.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pron.fornafn (e. pronoun)
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- dat.þágufall (e. dative)
- acc.þolfall (e. accusative)
- pl.fleirtala (e. plural)
- mod.modern.
- indecl.óbeygjanlegt (e. indeclinable)
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- cp.compare.
- provinc.provincial.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Skm.Skírnis-mál. (A. I.)