Yrða

frammæltur

lýsingarorðfram-mæltur
málfræði
sagður með tunguna framarlega í munninum (hljóðin i, í, e, u, ö)
→ sjá: uppmæltur lo
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
frammæltur
frammælt
frammælt
Þf.
frammæltan
frammælta
frammælt
Þgf.
frammæltum
frammæltri
frammæltu
Ef.
frammælts
frammæltrar
frammælts