Yrða

uppmæltur

lýsingarorðupp-mæltur
málfræði
sagður með tunguna aftarlega í munninum (hljóðin a, o, ú)
→ sjá: frammæltur lo
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
uppmæltur
uppmælt
uppmælt
Þf.
uppmæltan
uppmælta
uppmælt
Þgf.
uppmæltum
uppmæltri
uppmæltu
Ef.
uppmælts
uppmæltrar
uppmælts
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
uppmæltari
uppmæltari
uppmæltara
Þf.
uppmæltari
uppmæltari
uppmæltara
Þgf.
uppmæltari
uppmæltari
uppmæltara
Ef.
uppmæltari
uppmæltari
uppmæltara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
uppmæltastur
uppmæltust
uppmæltast
Þf.
uppmæltastan
uppmæltasta
uppmæltast
Þgf.
uppmæltustum
uppmæltastri
uppmæltustu
Ef.
uppmæltasts
uppmæltastrar
uppmæltasts