Yrða

furða

nafnorðkvenkyn
1
e-ð undarlegt, undrunarefni
furðu lostinn
fólk varð furðu lostið
það er ekki/engin furða <að þetta gangi illa>
það er (mesta) furða <hvað hann er hress>
það sætir furðu <hvað hann hefur verið þolinmóður>
2
í samsetningum
maturinn var furðugóður
hún var furðufljót að klára verkið
→ sjá: furðu lostinn lo
Orðasvið og samstæður
undrun
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
furða
furðan
Þf.
furðu
furðuna
Þgf.
furðu
furðunni
Ef.
furðu
furðunnar