Yrða

hóf

nafnorðhvorugkyn
1
það að eitthvað er hæfilegt, mátulegt
hafa hóf á <eyðslunni>
kunna sér hóf
stilla <drykkjunni> í hóf
<neyta áfengis> í hófi
<eyðslan> keyrir úr hófi
<drekka> meira en góðu hófi gegnir
2
samkoma fólks til að fagna einhverju eða minnast (með gleði)
Orðasvið og samstæður
samkvæmi / veisla
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
hóf
hófið
Þf.
hóf
hófið
Þgf.
hófi
hófinu
Ef.
hófs
hófsins