Yrða

húkka

sagnorð
1
þolfall
krækja í (e-ð/e-n))
hann er laginn við að húkka fisk á sting
2
þágufall/þolfall
krækja, næla (sér) í (e-ð)
þau húkkuðu sér far til Reykjavíkur
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
húkka
húkkaði
önnur persóna
húkkar
húkkaðir
þriðja persóna
húkkar
húkkaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
húkki
húkkaði
önnur persóna
húkkir
húkkaðir
þriðja persóna
húkki
húkkaði
nafnháttur
húkka
sagnbót
húkkað
lýsingarháttur nútíðar
húkkandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
húkka
húkkaðu
húkkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
húkkarðu
húkkaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
húkkirðu
húkkaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
húkkaður
húkkuð
húkkað
þolfall
húkkaðan
húkkaða
húkkað
þágufall
húkkuðum
húkkaðri
húkkuðu
eignarfall
húkkaðs
húkkaðrar
húkkaðs