Yrða

harðmæltur

lýsingarorðharð-mæltur
1
málfræði
sem notar harðmæli í framburði sínum, þ.e. ber fram samhljóðana k, p og t á harðan hátt
Norðlendingar eru harðmæltari en aðrir landsmenn
2
gamalt
sem notar hörð orð
Orðasvið og orðasambönd
framburður
taleinkenni
Orðasambönd
  • vera harðmæltur
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
harðmæltur
harðmælt
harðmælt
Þf.
harðmæltan
harðmælta
harðmælt
Þgf.
harðmæltum
harðmæltri
harðmæltu
Ef.
harðmælts
harðmæltrar
harðmælts
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
harðmæltari
harðmæltari
harðmæltara
Þf.
harðmæltari
harðmæltari
harðmæltara
Þgf.
harðmæltari
harðmæltari
harðmæltara
Ef.
harðmæltari
harðmæltari
harðmæltara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
harðmæltastur
harðmæltust
harðmæltast
Þf.
harðmæltastan
harðmæltasta
harðmæltast
Þgf.
harðmæltustum
harðmæltastri
harðmæltustu
Ef.
harðmæltasts
harðmæltastrar
harðmæltasts