klappa · Yrða: íslensk orðabók

þágufall

strjúka (e-m)

hún klappaði honum á kinnina

stelpurnar klöppuðu kettinum

skella saman lófunum

það var ákaft klappað eftir tónleikana

allir klöppuðu fyrir ræðumanninum

hann klappaði saman lófunum af hrifningu

klappa <söngvarann> upp

klappa þar til hann stígur fram á sviðið aftur (í lok tónleika)

þolfall

höggva (e-ð), meitla (e-ð) (í stein)

letrið er klappað í steininn

Orðasvið og samstæður

lófaklapp

Samstæður