kunna · Yrða: íslensk orðabók

þolfall

þekkja, vita (e-ð), vita hvernig á að gera (e-ð)

hún kann enga þýsku

hann kann að leggja parket

ég kunni þetta kvæði einu sinni utanað

kunna ekki að skammast sín

hann sveik fjölskyldu sína en kunni ekki að skammast sín

kunna lagið á <þessu>

vera laginn við þetta

hann kann lagið á hestum

kunna sér (ekki) hóf

sýna (ekki) hófsemi

kunna sér ekki læti

vera ofsakátur

hundurinn kunni sér ekki læti þegar hún kom heim

táknar möguleika: geta, mega

þetta kann að vera rétt hjá þér

munirnir kunna að vera glataðir

viðbrögð hans kunna að virðast undarleg

þágufall

kunna <þessu> <vel>

líka þetta vel

hann kunni því illa hvernig hún talaði um vin hans

kunna sig

hegða sér rétt

hann kann sig ekki í fínum boðum

kunna + á

kunna á <kaffivélina>

vita hvernig á að nota hana

hún kann svolítið á fiðlu

kunna + fyrir

kunna <ýmislegt> fyrir sér

vita ýmislegt (um e-ð)

hann kunni dálítið fyrir sér í göldrum

kunna + til

kunna <vel> til verka

vita vel hvernig á að vinna verkið

sjómennirnir kunnu vel til verka á skipinu

kunna + við

kunna við <hana>

líka við hana

hún kann ágætlega við kennarann

ég kann ekki við hvernig hann horfir á mig

kunna við sig <þar>

líka vel að vera þar

hann kann vel við sig í skólanum

→ sjá: kunnandi lýsingarorð