Yrða

leyfa

sagnorð þágufall/þolfall
veita (e-m) leyfi (til e-s), lofa (e-m) að gera e-ð
hún leyfir mér að nota þvottavélina
þeir leyfðu hundinum að hlaupa um í garðinum
engin veiði er leyfð í vatninu
→ sjá: leyfast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyfi
leyfði
önnur persóna
leyfir
leyfðir
þriðja persóna
leyfir
leyfði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyfi
leyfði
önnur persóna
leyfir
leyfðir
þriðja persóna
leyfi
leyfði
nafnháttur
leyfa
sagnbót
leyft
lýsingarháttur nútíðar
leyfandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
leyf
leyfðu
leyfið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
leyfirðu
leyfðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
leyfirðu
leyfðirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyfist
leyfðist
önnur persóna
leyfist
leyfðist
þriðja persóna
leyfist
leyfðist
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
leyfist
leyfðist
önnur persóna
leyfist
leyfðist
þriðja persóna
leyfist
leyfðist
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
leyfður
leyfð
leyft
þolfall
leyfðan
leyfða
leyft
þágufall
leyfðum
leyfðri
leyfðu
eignarfall
leyfðs
leyfðrar
leyfðs