Yrða

móðga

sagnorðþolfall
vanvirða (e-n) í orðum eða gerðum
hún móðgaði hann með því að segja að hann væri of feitur
→ sjá: móðgast so, móðgaður lo, móðgandi lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
móðga
móðgaði
2.p.
móðgar
móðgaðir
3.p.
móðgar
móðgaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
móðgi
móðgaði
2.p.
móðgir
móðgaðir
3.p.
móðgi
móðgaði
Nh.
móðga
Sagnb.
móðgað
Lh. nt.
móðgandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
móðga
móðgaðu
móðgið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
móðgarðu
móðgaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
móðgirðu
móðgaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
móðgaður
móðguð
móðgað
Þf.
móðgaðan
móðgaða
móðgað
Þgf.
móðguðum
móðgaðri
móðguðu
Ef.
móðgaðs
móðgaðrar
móðgaðs