Yrða

ríða1

sagnorð þágufall
1
fara um á hesti
hún reið fallegum hesti
mennirnir riðu upp með ánni
ríða út
fara í útreiðartúr (til gamans)
2
<þetta> ríður <honum> að fullu
þetta gerir út af við hann
áfallið reið fyrirtækinu að fullu
3
gróft
hafa kynmök
4
ríða +á
ríða á vaðið
hafa frumkvæðið
hún reið á vaðið og bar upp fyrstu spurninguna
það ríður á <þessu>
þetta er mjög mikilvægt
það ríður á því að vanda ritgerðina
nú reið á að mæta tímanlega
5
ríða +yfir
dynja yfir, koma yfir (e-ð)
jarðskjálftinn reið yfir klukkan tvö
öldurnar riðu yfir bátinn
→ sjá: ríðandi lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ríð
reið
önnur persóna
ríður
reiðst
þriðja persóna
ríður
reið
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ríði
riði
önnur persóna
ríðir
riðir
þriðja persóna
ríði
riði
nafnháttur
ríða
sagnbót
riðið
lýsingarháttur nútíðar
ríðandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
ríð
ríddu
ríðið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ríðurðu
reiðstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ríðirðu
riðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
riðinn
riðin
riðið
þolfall
riðinn
riðna
riðið
þágufall
riðnum
riðinni
riðnu
eignarfall
riðins
riðinnar
riðins